DAS CORREDOIRAS COMO FENÓMENO “VINTAGE”

     Houbo unha época na que os grandes literatos se atrevían nas súas obras a desenvolver o presente, cando non directamente a anticipar o futuro. Velaí o exitoso exemplo de Jules Verne, co seu submarino afundíndose nas augas polas que un día navegou Mundinho. Ou o de H. G. Wells, coa súa máquina do tempo, que todos desexamos posuír nalgún intre de arrepentimento pero, polo de agora, de improbable viabilidade. Caso estremo de fantasía semella o de Nostradamus coa súa idea dun Papa negro. E non será por falla de oportunidades e de medios. O certo é que aqueles anos cederon o paso a outros nos que os escritores optaron por reinventar o pasado para adecualo ao presente. Así, Verne e Wells dedicaríanse hoxe á novela histórica. Nostradamus, á videncia.

     Vivimos nun mundo “vintage”. O “in” defínese como aquilo de feitura actual e inspiración “retro”. Mobles, fiestras, baños, cociñas, roupa... a quen non lle gustaría conducir unha moto como as das películas italianas dos sesenta? Mellor un coche con forma e alcume de insecto?

     Pero hai unha parte deste fenómeno que me supera, resumida nunha frase tamén moi de moda: hai que humanizar as cidades. Reducir a concentración de tráfico rodado nos cascos antigos. As vilas non se concibiron para os automóbiles. Fomentemos o uso do autobús. Creemos espazos polos que a xente poida camiñar!

     O.K. Acepto Titanic como animal acuático. De acordo, o adoquinado non se pensou para os coches. Acostumémonos a coller o transporte público, aínda que non saibamos a que hora pasa o urbano. Vale. Mesmo cando ignoro en que rúa podo baixar porque a maioría está cortada polas obras. Que si! Pero, por favor, postos xa a lembrar o pasado, que esas obras non consistan na construción de beirarrúas de tres metros de ancho para que os comerciantes sitúen con máis comodidade as mesas no verán; desas de varios palmos de alto e remate sinistro, nas que picar unha roda nunha mala manobra de aparcamento. Coas de toda a vida, aquelas nas que saltabas de cadrado en cadrado e tiro porque me toca para evitar a casiña da poza na que perdes a túa quenda e acabas pingando, chega. E, se non, desasfaltemos as corredoiras. Tan humanas elas. Tan “vintage”.

UNS SEGUNDOS DE PUBLICIDADE

 

LIMIAR

Cando eu nacín o asfalto aínda non chegara á miña casa. Do segundo acontecemento ignoro a data e do primeiro aínda non teño idade para esquecela polo que, todo o que poida falar de ámbolos dous momentos, baséase en especulacións. Máis se cabe de como se foi xestando a estrada que pasa pola porta, porque de como se xesta unha vida, algunha noción recibín no colexio. Así que, vou imaxinar a aquel primeiro home, que pasou por aquí ao lado, que comezou a marcar un camiño, evitando pedras, valados, algún tremo, un carballo... Un día, tivo que levar o carro. Non puido cinguirse estritamente ao sendeiro e nalgún punto desviouse lixeiramente do trazado porque os bois e a carga mandaban. Había que axeitarse ao terreo. Outro día, atopouse cun veciño e coas súas vacas. Laretaron un pouco ( ben é verdade que nada lles metía présa ), probablemente de marcos e ao rematar, como non collían, ao situárense en paralelo, volveron ensanchar o camiño. Así, aqueles primeiros paisanos foron adaptándose á corredoira até ser a corredoira. “Be corredoira, my friend”.

Nestas, chegou o progreso. En principio, todo consistía nunha capa de piche para que pasaran os coches e algún remendo de cando en cando, bastante cativeiro por certo, ao formárense fochancas. Pero as cousas mudaron. Unha aldea non era nada se non asfaltaba o último dos rueiros. Por non falar desa moda de suprimir as curvas, de trazados rectilíneos, de escuadra e cartabón. O máis curioso, é que xa non che levan a ningures. O camiño das Pedreiras conducíache ás Pedreiras pero, a onde o fai unha A-65? E un corredor? Máis rápido, si, pero a que lugar? Xa non importa o camiño. O importante é chegar. É hora de desasfaltar as corredoiras.