-o-
Pero, volvamos ao importante. Ao quid da cuestión. Porque, se realmente desexas abrirlle a gaiola ao paxaro e non consegues que se che escape ren polo peteiro, existe unha solución infalible: conducir. Desde logo, os poderes diuréticos do binomio coche - estrada merecen, unha sentida homenaxe. Canta xente, entre a que me inclúo, non ben sacamos a chave do contacto e xa estamos levantando a tapa do retrete. Tempo haberá de quitar as bolsas da súper do maleteiro, de saber se o papel do parabrisas provén do libro de receitas do Concello, de comprobar se che daban luces porque picaches unha roda ou porque os Verdes andaban de safari fotográfico... co apuro, perdemos a noción das cousas. E todo, sen necesidade de infusións de Ononis Spinosa nin de caixas de 28 pílulas con prezo de venda ao público invisible, nin gaitas (nunca mellor dito). A custe cero para a Seguridade Social.
A miña prematura vellez permíteme lembrar como, na época na que as corredoiras dominaban o mundo, en besta ou a pé, bastaba con deterse e arrimarse a unha esquina para aliviarse con fruición. Co único e masculino inconveniente, claro, de que as petrinas dos pantalóns non se inventaron até o século XIX. Un lugar discreto para a descarga, un psss!, sacudida e pa’ dentro. De súpeto, ignoro o motivo, mutación xenética se cadra, do tronco común do transporte xurdiu unha especie sensiblemente máis evolucionada, clave por outro lado en eidos moi diversos. Sen ir máis lonxe, na política moderna: o chofer. Alguén que se despraza con alguén a algures, ou o adeus ás viaxes en solitario. Unha figura que ficou illada até os nosos días respecto das do acompañante, copiloto, xefe que non se senta – esbarráncase - no asento de atrás, etc. e que xa posuía esa característica micción de fin de traxecto.
Imaxino a supervivencia daqueles primeiros pasaxeiros durísima fronte a esta nova criatura tan adaptada á súa contorna. Agora, cando non nos toca termar do volante, evitamos mexar concentrándonos na paisaxe ou no DVD talvez, pero daquela non quedaba outra que implorarlle ao condutor que fixese un alto no camiño. Algo que, á marxe dun problema de intimidade, supuña un acto dunha vulgaridade extraordinaria. Non sei, non vexo a ese terceiro vizconde de Plymouth, con nobres achaques de vexiga, solicitándolle unha paradiña ao cocheiro. É que teño unha aristocrática urxencia. Bautista. Non, non. Ademais, seguro que estes reparos retrasaron a aparición da prensa amarela. Da Cuore, por poñer un exemplo.
Porén, produciuse un cambio no medio que acelerou o desenvolvemento da capacidade diurética humana: o asfalto. Particularmente, as autoestradas. Entre que pensas que, total, para o que falta, total, agora xa logo chego, e que a empresa adxudicataria da súa construción nunca se permite o luxo asiático de gardar unha gota de piche para unha área de descanso (se para estirar as pernas carecen de orzamento, de plantar un piñeiro onde botar un pis nin falamos, claro) exercitas a resistencia si ou si. Pola conta que che trae. Coidando que a temperatura do interior do coche non provoque un efecto multiplicador das túas obrigas fisiolóxicas (volvendo ao paréntese anterior, e un banco e unha mesa para roer nun sándwich?), subindo totalmente a fiestra para que o zoar do aire entrando no vehículo non che avive a ansia (se polo menos apañaran as silvas nas curvas amputadas do trazado orixinal que aproveitan para a ocasión...) ou retorcéndote no sitio buscando a postura axeitada para previr a traxedia.
Conducir.
Un drama urolóxico.
