DA NOIVA CADÁVER E DO TEMPO QUE NOS SEPARA

     Ten publicado a editorial Rinoceronte unha compilación de relatos curtos do escritor húngaro Dezso Kostolányi agrupados co título do primeiro deles, O tradutor cleptómano. Centrareime noutro, A prodixiosa visita de Krisztina Hrussz, onde o autor xoga co sentimento de ausencia do ser amado que desaparece e a desesperación por recuperar un chisco da felicidade perdida coa que amainar a coita. A triloxía de protagonistas confórmana a propia Krisztina, cantante morta que resucita para satisfacer o desexo de Vidor, estudante de medicina, de gozar nunha derradeira ocasión da súa compaña

...e o tempo...

     A historia esaxera unha realidade coa que de cando en cando batemos e que pon nun apuro a nosa capacidade de reacción. Un arrecendo, un aceno ou unha frase tráenos á memoria a lembranza dunha persoa que significou moito nun momento das nosas vidas. De aí, de cavilar a xeito de programa de vellas glorias que foi de, a concibir o anhelo de volver vela algunha vez, apenas un paso. Do ancho da cabeza dunha agulla. Porén, un día ocorre. Ben, que lle dis agora cando CHAS!, se cruza de novo no teu camiño? Puido significar moito para ti, de acordo, pero non mantedes ningún tipo de relación. Perdiches o seu número de móbil. Nin sequera figurades como amigos no Facebook. Niente. De que conversas cun descoñecido co que te sentes no deber de facelo? Do tempo, talvez? Quizais da saúde ou da familia. Ao mellor, cun pouco de sorte, a porta do ascensor non tarda en abrir. Se cadra até che toca o gordo e a túa praza de garaxe non cae moi lonxe. Ou a súa.

     Por moi brusca que pareza, a cotío as circunstancias achegan sensacións peores. Poñámonos no caso de que, ou ben Krisztina ou ben Vidor (co tempo non existe esta posibilidade) permanecese inalterable coma un busto de bronce. Que non mudase en absoluto. Nada de nada. Como acender unha mañá o televisor e almorzar cun capítulo do Coche Fantástico e os vaqueiros fardapichas de Michael Knight. Meu Deus, pero como che gustaba iso? Imposible! Tomando o café coa persoa en cuestión (non puideches evitalo) dáslle a razón a quen razoou que, mellor parecer imbécil ca separar os beizos e confirmalo. Porque así como a escoitas a ela, así te comportabas ti. Menos mal que, afortunadamente, evolucionaches.

     Algo semellante pasa cos Aniversarios. Ou co Nadal. Coa primavera e as gramíneas pregúntaste cando chegará. Co verán e as calores, falta moito? Co outono e a gripe, que vén, que ben! De súpeto, o inverno. A lotaría. As festas.

E agora, que?

Cando remata este incómodo reencontro?

MACEDONIA

 

     Remétome ás palabras de Rovira i Virgili no seu libro Historia dels Moviments Nacionalistas que, ao referirse a esta nazón, di: «... Macedonia é o país máis complicado do mundo. A confusión e a complicación proceden das causas seguintes: ... 3. Desnacionalización lingüística de bon número de habitantes, por adopción doutra lingua. En Macedonia hai gregos e servios de raza que teñen por idioma o búlgaro e ao revés. 4. Formación de dialectos intermedios entre as diferentes linguas, sobretodo entre o búlgaro e o servio, que impeden dicer con exactitude se determinados elementos son de lingua servia ou de língua búlgara. Nestes casos xa non é somente imposíbel dicer a qué raza pertenecen estes fatos, senón tamén a qué lingua».

Extracto do libro de GARCÍA, Xosé Lois (1980): Nacionalidades Colonizadas da Europa Occidental,

Santiago de Compostela: Follas Novas edicións,

páxina 149.

-o-

     Hai demasiados políticos dun lado e do outro que xogan coa lingua para o seu proveito. Sempre pensaba en mandalos á merda a todos. Agora non. Agora gustaríame mandalos a Macedonia. Alí sóbranlle os xoguetes.

DA ECONOMÍA NA RADIO E NUNHA CUNCA (PEQUENA) DE LEITE

     Hoxe, mentres conducía, lembrei un anuncio da tele de hai xa uns anos. Tampouco moitos, eh! Trataba da maridaxe entre a máis crocante das galletas e o máis sabedor dos cereais da que nacía, TACHÁN! un novo e nutritivo almorzo. Unha mestura que nin o gato-can dos debuxos da galega da mesma época. O caso é que, con Flòrian, o sobriño de Valeria, daquela alumno de infantil, os publicistas marraron a estratexia. Razón non lle faltaba cando, ao velo, concluía dubitativamente:

     ... entón, comemos os seus fillos...

     Digo que me acordou isto porque no coche, noventa e cinco punto dous no dial, un catedrático dalgunha rama da economía para min descoñecida explicaba a crise coma un problema de consumo e esgotamento do crédito no presente, co que finalmente devoramos o produto do futuro. Claro. Evidente.

     Mira ti por que me sentaban mal os crispis.

DOR

     -Seguro que non quere nin a careta?

     Non. Como moito, meteu os pantalóns por dentro dos calcetíns para que non lle entraran cara a onde non puidera controlar a dor. Deu un par de paseos por toda a alvariza pero as abellas non responderon á provocación: ou ben apuraban a flor do castiñeiro previndo que axiña se acabaría ou desconfiaban de que aquilo se tratase, en realidade, dalgunha sorte de emboscada contra elas. Pediulle entón ao apicultor que afumase a colmea máis próxima a aquel. Tragou cuspe e achegouse. Amodo. A primeira, na fronte, non tardou. A seguinte, máis preto da diana. Dos ollos. O cheiro atraeu ás súas irmás. Pechou con forza os puños. Unha bágoa esvaroulle pola fazula.

     -Se de verdade as picadas fosen tan boas para as articulacións como din, eu non padecería de artrose- observou o abelleiro.

     -Amigo- saloucou el - A miña enfermidade é outra. Chámase morriña.