ARQUIVOS

     Que duro resulta baixar aos sotos da memoria! Falo de cando non levas compás. Se o fas porque unha lembranza feliz te orienta, fantástico; se se trata dun este que che recorda a un aquel, aínda pode ter un pase. Pero cando é por obriga... comezas notando unha pequena incomodidade, despois o efecto dun émbolo que descende lentamente pola testa até que por fin te das conta de que, se botas moito tempo alí, acabarás enfermando. Lava as mans ao saír: eses papeis deben de estar cargados de bacterias.

TELÉFONO!

     Será porque en termos xeolóxicos entrou na casa a noite pasada ou será porque só desde esta mañá podemos coñecer con antelación quen se dirixe a nós pero... creo que aínda non me afixen a descolgar o auricular e falar con alguén sen velo. E véndoo, moitas veces tampouco. Agora debo superar as miñas fobias atendendo chamadas. Que o consiga cando me toque a min iniciar a conversa está por chegar. Valor!

DÍAS DE VIÑO E ROSAS (CON ESPIÑAS)

     Un novo traballo. Unha nova cidade. Compañeiros que che reciben como a unha persoa. Que che recordan que non che tocou a lotaría porque si, senón pola cantidade de boletos que fuches mercando durante varios anos. En múltiples administracións. Claro que, tamén hai quen os compra xa premiados e despois di que xoga moito. E son sempre os mesmos.

DISLEXIA

“Subín ao autobús e pulsei o botón do quinto”

O incrédulo:

     -Carallo, ho! E non serán moitos?

O enxeñeiro aeronáutico:

     -Pois, cando circule por autoestrada, iso debe de provocar un efecto “vela de barco” perigosísimo.

O pragmático:

     -Aínda grazas, que o autobús ten ascensor. Porque se hai que subir os cinco pisos a pé...

É que non che perdoan ningunha, eh! Ningunha!