Mentres
solto as pílulas nas herbas altas que se estenden debaixo dos meus pés, o vento
fai oscilar o cero da báscula. O frío vai cubrindo co seu manto a carteira e as chaves ao tempo que a roupa interior, máis
lixeira, describe figuras imposibles no aire. Pecho os ollos e subo.
Lentamente. No cumio debera sentir o meu corpo máis livián pero, non lembro ter
adelgazado máis ca uns gramos antes de desmaiarme.
